توضیح: همه دانشگاه های کشور ما باید به این عرصه مهم که سالها بخاطر پول نفت مغفول مانده است وارد گردند.
توسعه علم و فعالیت علمی در جامعه اسلامی باید متفاوت از جوامع دیگر -غیر اسلامی - باشد. به نظر می رسد هر چه علم و محصولات نافع آن در جامعه بیشتر ریشه دوانده باشد، جامعه بظاهر سامان بهتری یافته و کمی عادلانه تر می نماید. مسئله ارتباط علم و جامعه از مناظر مختلفی محل سوال و بحث است ولی آنچه مد نظر ماست تمتع هر چه بیشتر علم از جامعه و جامعه از علم و محصولات و حواشی علمی است. علم و به تبع آن فناوریهای علمی برای خدمت به جامعه و رفع مشکلات و معضلات زندگی انسانی و اسلامی. سوالات زیادی در این رابطه می توان پرسید:
چقدر از دانشگاه های ما مسائل تحقیق خود را از جامعه می گیرند؟ چقدر از آنها در حل مشکلات روزمره مردم می کوشند؟ نگرانی چند درصد از آنها آلودگی هوا، ترافیک، خشکسالی و کمبود حتمی آب در آینده، اسراف بیش از حد منابع، شیوع بیماریهای عصر امروز- زندگی ماشینی-، کیفیت کالاها و خدمات مانند خودرو و مواد غذایی و .... می باشد؟ و کدامشان به حل این معضلات مباهات کرده اند؟ هیچکدام. کدام دانشگاه ها خود را حل المسائلی تعریف کرده اند؟ کدام یک ادعا کرده اند ما نیروی مورد نیاز جامعه را تربیت می کنیم و بس؟ هیچکدام.
چندسالی می شود که سیاستمداران و دولتمردان ما به رشد علمی کشور می نازند ولی آیا متن و بطن جامعه نیز چنین مباهاتی به سیستم علمی خود دارد؟ در تاکسی و اتوبوس و سر زمین کشاورزی و در کارخانه های ایران هم به این افتخار مباهات می کنند؟
مقاله علمی محض دادن، در مرز دانشهای نظری توسط اساتید ما چه دردی از دردهای فعلی جامعه ما را درمان می کند؟!